не знам още какво е да пишеш книга, но знам, че тя ще се роди. знам (или не знам) какво е да се пише живот. знам (или не знам) защо ме питаха днес какво е да имаш бъдеще пред себе си.

знам, че на кутията с цигари има надпис “тютюнопушенето убива”, а отгоре е надраскано набързо “всяко лято умираме”, отричам да копирам.

всъщност, отбивах се, за да кажа с четири думи, че бях в бургас (град край морето) на една добре позната нам тераса на първия етаж в блог 27 б в жк “братя миладинови”, под едно пране. пиехме вода, защото друго нямахме, а нямахме, защото не си купихме, а не си купихме, защото магазинът беше на цели тридесет крачки. обяснявах на домакинята за бодхисатвите, докато пушехме цигарите си. домакинята ми беше бодхисатва. мислех си за златко, когото не съм виждал от много време.

после пускахме музика в тубата.

мозилата на домакинята ни имаше поле “интерлюдия” в букмарковете си. това исках да кажа.